Magura Wątkowska

trasa: Zaczernie - Wiśniowa - Warzyce - Folusz - Zaczernie

 

Dnia 20 września 2008 r odbył się pierwszy w tym roku szkolnym rajd szkolnego koła PTTK. Tym razem naszym celem był Beskid Niski i szczyty Kornuty, Wątkowa oraz Rezerwat Kornuty. Na wyjazd zdecydowało tylko 15 osób, inni pewnie wystraszyli się panującej nieprzyjemnej aury. Jako opiekunowie pojechali pan Marcin Kowalski, pani Zenobia Twardzik i pani Ewa Pospieszil.

Zbiórka uczestników wyznaczona była na 6.00 przed naszą szkołą. Stamtąd też wyjechaliśmy w stronę naszego pierwszego przystanku-pałacu w Wiśniowej. Mieliśmy tam okazję podziwiać XVII -wieczny pałac Mycielskich, park dworski z grobem psa Freda oraz neoromańską kaplicę pałacową. Następną miejscowością, którą odwiedziliśmy były Warzyce, gdzie zwiedziliśmy starożytne kurhany, oraz cmentarz ofiar nazizmu z II wojny światowej.

Kiedy dojechaliśmy do miejsca wyjścia na szlak, aura jeszcze bardziej się pogorszyła. Dla nas nie było to jednak przeszkodą i po chwili wyruszyliśmy na trasę. Już na samym początku mieliśmy problem z wejściem na szlak, ponieważ wezbrane wody Kłopotnicy zalały jedyne przejście na drugą stronę potoku. Ale nic nam nie straszne, kiedy jest pan Marcin. Także tym razem jego instynkt tropiciela przydał się nam. Aby ominąć potok powędrowaliśmy w górę, gdzie był on wąski, a później po jego przekroczeniu bez większego problemu trafiliśmy na szlak. Z uwagi na deszcz, zalegające błoto i gęstą mgłę, warunki na trasie nie były najlepsze. Mimo tego wszyscy doszli do rezerwatu Kornuty a następnie Magury.

Kiedy dotarliśmy na Magurę Wątkowską, pozostało nam już tylko wrócić się do naszego busa. W drodze powrotnej czekała nas jednak nie lada przygoda. Kłopoty znów sprawiła nam Kłopotnica (jak widać nazwa bardzo adekwatna do charakterku tego potoczku). Tym razem już w żaden sposób nie dało się go obejść. Przy przeprawie wpław pomocna okazała się gałąź, którą wcześniej ucięliśmy. Pokonując rzeczkę, doświadczyliśmy małego survivalu i mogliśmy się poczuć jak prawdziwi traperzy. Gdy już wszyscy bezpiecznie znaleźli się po drugiej stronie potoku, udaliśmy się na ciepły posiłek w pobliskim barze rybnym, stamtąd też wyruszyliśmy w drogę powrotną do domu.